Śpiewnik

Spotkania z piosenką i poezją patriotyczną

Rzadko na moich wargach -
Niech dziś to warga ma wyzna - 
Jawi się krwią przepojony,
Najdroższy wyraz: Ojczyzna.
            Jan Kasprowicz, Rzadko na moich wargach...

22 sierpnia 2018 r.
Marsz, marsz Polonia

Dedykacja
Słowo wstępne

** Wojak                                                                           słowa: Stefan Witwicki, muzyka: Fryderyk Chopin

** Gdy naród do boju                                                       słowa: Gustaw Ehrenberg, muzyka: autor nieznany

** Marsz Mierosławskiego                                         słowa: Ludwik Mierosławski, muzyka: Gaetano Donizetti

** Z dymem pożarów                                                                   słowa: Kornel Ujejski, muzyka: Józef Nikorowicz

** Pobudka  1863                                                                                  słowa, muzyka: autorzy nieznani

Pieśń                                                                                                             słowa: Antoni Górecki

**Marsz strzelców                                                                         słowa: Władysław Anczyc, muzyka: autor nieznany

**Jak to na wojence ładnie                                                       słowa, muzyka: Ernest Buława (Władysław Tarnowski)

**Marsz, marsz Polonia                                                   słowa, muzyka: autorzy nieznani

** Góralu, czy ci nie żal                                                    słowa: Michał Bałucki, muzyka: Michał Świerzyński
                          
** Miejcie nadzieję                                             słowa: Adam Asnyk, muzyka: Zbigniew Preisner

Spotkania z piosenką i poezją patriotyczną
III niedziele miesiąca, godz. 19.00
Centrum Aktywności Społecznej "Wulkan", ul. M. Konopnickiej 22

Wojak

Rży mój gniady, ziemię grzebie,
Puście, czas już, czas!
/Ciebie ojcze, matko ciebie,
Siostry żegnam was!/bis

Z wiatrem, z wiatrem, niech drżą wrogi,
Krwawy stoczym bój!
/Raźni, zdrowi wrócim z drogi,
Z wiatrem koniu mój!/bis

Tak, tak dobrze, na zawody!
Jeśli polec mam!
/Koniu, sam do tej zagrody
Wolny wróć tu sam!/bis

Słyszę jeszcze sióstr wołanie,
Zwróć się koniu, stój!
/Nie chcesz? Lećże, niech się stanie!
Leć na krwawy bój!/bis

Gdy naród do boju

Gdy naród do boju wystąpił z orężem,
panowie o czynszach radzili.
Gdy naród zawołał: "umrzem lub zwyciężym!",
panowie w stolicy bawili.

O, cześć wam panowie, magnaci,
za naszą niewolę, kajdany,
o, cześć wam książęta, hrabiowie, prałaci,
za kraj nasz krwią bratnią zbryzgany.

Armaty pod Stoczkiem zdobywała wiara
rękami czarnymi od pługa,
panowie w stolicach kurzyli cygara,
radzili o braciach zza Buga.

O, cześć wam panowie, magnaci...

Wszak waszym był synem ów niecny dyktator,
co zdradził i narod, i sławę,
i wódz ten naczelny, pobożny kunktator,
i zdrajca, co sprzedał Warszawę.

O, cześć wam panowie, magnaci...

Lecz kiedy wybije godzina powstania,
magnatom lud ucztę zgotuje,
muzykę piekielną zaprosi do grania,
a szlachta niech wtedy tańcuje.

O, cześć wam panowie, magnaci...

Powstańcy nie znają wiedeńskich traktatów,
nie wchodzą w układy z carami,
lecz biją Moskali, wieszają magnatów
i mścić się umieją stryczkami.

O, cześć wam panowie, magnaci... 

Marsz Mierosławskiego

Do broni, ludy, powstańmy wraz
i bratnią sobie podajmy dłoń!
Zetrzeć tyranów już nadszedł czas,
wieńcem wolności ozdóbmy skroń!
Hasłem do boju: wolność i lud,
do broni, do broni, powstańmy wraz!
Zwalczyć tyranów, wszak to nie cud
do broni, do broni, już nadszedł czas!

Precz z tytułami: książę i pan,
zetrzyjmy ślady haniebnych lat;
jeden Bóg, wiara i jeden stan,
i jedno miano: bliźni i brat.
Niechaj królewski zaginie ród,
do broni, do broni, powstańmy wraz!
Niech mądre prawa stanowi lud,
do broni, do broni, już nadszedł czas!

Miliony ludów wołają krwi
tych, co nam tyle zrządzili zdrad;
by zetrzeć zemstę, co w sercach tkwi,
więc trzeba ofiar, więc wyrok padł.
Hasłem do boju: wolność i lud,
do broni, do broni powstańmy wraz!
Zwalczyć tyranów, wszak to nie cud,
do broni, do broni, już nadszedł czas!

Tych, co Sekwany kosztują wód,
i tych, co Wisły zalegli brzeg,
i ten znad Newy nieszczęsny lud
niech dziewiętnasty zjednoczy wiek.
Wszakżeśmy bracia, jeden nasz Bóg,
do broni, do broni powstańmy wraz!
I jedna wiara, i jeden ród, do broni,
do broni, już nadszedł czas!

A gdy ciemięzców zetrzemy ślad,
tyranom zgubny zadamy cios,
w jedną rodzinę zmienimy świat
i szczęsny ludom zgotujem los.
Wówczas spoczniemy i złożym broń,
wolności, pokoju użyjem wraz.
We krwi zbroczoną obmyjem dłoń,
wykrzykniem: precz z tronem na wieczny czas!

Z dymem pożarów

Z dymem pożarów, z kurzem krwi bratniej,
Do Ciebie, Panie, bije ten głos! 
Skarga to straszna, jęk to ostatni, 
Od takich modłów bieleje włos. 
My już bez skargi nie znamy śpiewu, 
Wieniec cierniowy wrósł w naszą skroń, 
Wiecznie, jak pomnik Twojego gniewu, 
Sterczy ku Tobie błagalna dłoń. 

Ileż to razy Tyś nas nie smagał,
A my nie zmyci ze świeżych ran, 
Znowu wołamy: On się przebłagał, 
Bo On nasz Ojciec, bo On nasz Pan! 
I znów powstajem w ufności szczersi, 
Lecz za Twą wolą zgniata nas wróg, 
I śmiech nam rzuca, jak głaz na piersi: 
„A gdzież ten Ojciec, a gdzież ten Bóg?!
 
I patrzym w niebo, czy z jego szczytu,
Sto słońc nie spadnie wrogom na znak? 
Cicho i cicho... pośród błękitu, 
Jak dawniej buja swobodny ptak. 
Owóż w zwątpienia strasznej rozterce, 
Nim naszą wiarę ocucim znów, 
Bluźnią ci usta, choć płacze serce, 
Sądź nas po sercu, nie według słów!

O, Panie! Panie! ze zgrozą świata,
Okropne dzieje przyniósł nam czas;
Syn zabił ojca, brat zabił brata, 
Mnóstwo Kainów jest w pośród nas. 
Ależ o Panie! oni niewinni, 
Choć naszą przyszłość cofnęli wstecz, 
Inni szatani byli tam czynni; 
O! rękę karaj, nie ślepy miecz!
 
Patrz! my w nieszczęściu zawsze jednacy,
Na Twoje łono, do Twoich gwiazd 
Modlitwą płyniem, jak senni ptacy, 
Co lecą spocząć wśród własnych gniazd 
Osłoń nas, osłoń, ojcowską dłonią, 
Daj nam widzenie przyszłych Twych łask; 
Niech kwiat męczeński uśpi nas wonią, 
Niech nas niebiański otoczy blask! 

I z Archaniołem Twoim na czele 
Pójdziemy wszyscy na straszny bój, 
I na drgającem szatana ciele 
Zatkniemy sztandar zwycięski Twój! 
Zbłąkanym braciom otworzym serca, 
Winę ich zmyje wolności chrzest; 
Wtenczas usłyszy podły bluźnierca 
Odpowiedź naszą: „Bóg był i jest!“

Pobudka 1863
Polska powstała,
Dzwon wolności brzmi!
Dumne Moskalisko,
W naszym kraju drży?
Siadaj na koń,
Chwytaj za broń!
Siadaj na koń,
Chwytaj za broń!
Na Moskala rusz!

Polska powstaje, dzwon wolności brzmij
Sławny despota na swym tronie drży,
A choć my mu dajmy w skórę,
Pędźmy za dziesiątą górę!
Dalej na koń! Dalej na koń!
Marsz, marsz, marsz, marsz!
Już na północy z naszych kościołów
Zrobili wrogi stajnie dla wołów,
Wypędźmy więc te bydlęta,
Bo nasza jest ziemia święta!
Dalej na koń...
Na koń! Podole, Litwa, Wołynie,
A sława Polski niech nie zaginie,
Za przykładem Krakowianów
Wypędźmy z Polski gałganów!
Dalej na koń...
O Ty Najświętsza Królowo Polski
Wyprawie naszej dodaj nam łaski,
Abyśmy Ciebie chwalili,
Z Tobą wiecznie królowali.
Dalej na koń...

Marsz strzelców
Hej strzelcy wraz, nad nami orzeł biały,
A przeciw nam śmiertelny stoi wróg.
Wnet z naszych strzelb piorunne zagrzmią strzały,
A lotem kul kieruje Zbawca Bóg.
Więc gotuj broń i kule bij głęboko,
O ojców grób bagnetem poostrz stal.
Na odgłos trąb twój sztuciec bierz na oko.
Hej baczność! Cel i w łeb lub serce pal!
Hej trąb, hej trąb! Strzelecką trąbką w dal!
A kłuj, a rąb! I w łeb lub serce pal!

Wzrósł liściem bór, więc górą wiara strzelcy,
Masz w ręku broń, a w piersiach święty żar.
Hej, Moskwa tu, a nuże tu wisielcy,
Od naszych kul nie schroni kniaź, ni car.
Raz przecie już zabrzmiały trąbek dźwięki.
Lśni polska broń, jak złotych kłosów fal.
Dziś spłacim łzy sióstr, matek i wdów jęki,
Hej baczność! Cel i w łeb lub serce pal!
Hej trąb itd.

Chcesz zdurzyć nas, oszukać chcesz nas czule,
Plujem ci w twarz, za morze twoich łask.
Amnestją twą owiniem nasze kule,
Odpowiedź da huk armat, kurków trzask.
Do Azji precz, potomku Dżengishana,
Tam naród twój, tam ziemia carskich gal,
Przez ciebie krwią ta ziemia nasza zlana.
Hej baczność! Cel i w łeb lub serce pal!
Hej trąb itd.

Do Azji precz tyranie, tam siej mordy,
Tam ziemia twa, tam panuj, tam twa śmierć;
Tu Polska jest, tu zginiesz i twe hordy,
Lud naród w pień wymorduj, wysiecz, zgnieć.
O Boże nasz, o Matko z Jasnej Góry,
Wysłuchaj nas, niech korna łza i żal
Przebłaga Cię, niewoli zerwij sznury,
Hej, baczność! Cel i w łeb lub serce pal!
Hej trąb itd.

Jak to na wojence ładnie
         Jak to na wojence ładnie,
     Jak to na wojence ładnie,
           Kiedy ułan z konia spadnie.
     Kiedy ułan z konia spadnie. 
  
     Koledzy go nie żałują,
           Koledzy go nie żałują,
          Jeszcze końmi potratują.
          Jeszcze końmi potratują.

    Wachmistrz z listy go wymaże,
          Wachmistrz z listy go wymaże,
           Rotmistrz w werbel bębnić każe.
           Rotmistrz w werbel bębnić każe.
 
     A za jego trudy, znoje,
     A za jego trudy, znoje,
           Wystrzelą mu trzy naboje.
           Wystrzelą mu trzy naboje.

          A za jego młode lata,
          A za jego młode lata,
          Trąbka zagra tra-ta-ta-ta.
          Trąbka zagra tra-ta-ta-ta.

          Śpij kolego, twarde łoże,
          Śpij kolego, twarde łoże, 
          Zobaczym się jutro może. 
          Zobaczym się jutro może.

          Śpij kolego, a w tym grobie,
          Śpij kolego, a w tym grobie,  
          Niech się Polska przyśni tobie!
          Niech się Polska przyśni tobie!
 
          Więc kto chce rozkoszy użyć
          Więc kto chce rozkoszy użyć
          Niech do wojska idzie służyć.
          Niech do wojska idzie służyć.
 
          Tam rozkoszy wnet użyje,
          Tam rozkoszy wnet użyje,
          Krwi jak wody się napije.
          Krwi jak wody się napije.

Marsz, marsz Polonia
Już was żegnam, niskie strzechy,
Ojców naszych chatki.
Już was żegnam bez powrotu,
Ojcowie i matki.

Marsz, marsz, Polonia,
Nasz dzielny narodzie.
Odpoczniemy po swej pracy
W ojczystej zagrodzie.

Już was żegnam, bracia, siostry,
Krewni, przyjaciele.
Póki w ręku miecz jest ostry,
Nie zginie nas wiele.

Marsz, marsz, Polonia...

Przejdziem Wisłę, przejdziem Wartę,
Będziem Polakami.
Dał nam przykład nasz Kościuszko,
Jak zwyciężać mamy.

Marsz, marsz, Polonia...

Marsz przytomnie, śmiało, dzielnie,
Jako przynależy
Godnym synom ojców naszych -
Polaków rycerzy.

Marsz, marsz, Polonia...

Polak pada dla narodu,
Dla matki Ojczyzny.
Chętnie znosi głód i trudy,
A najczęściej blizny.

Marsz, marsz, Polonia..

Kiedy zabrzmi trąbka nasza,
Pocwałują konie,
Poprowadzi nas Czachowski
Na ojczyste błonie.

Marsz, marsz, Polonia...

Łączmy ramię do ramienia,
Bracia Galicjanie,
Gdy uderzym wszyscy razem -
Polska zmartwychwstanie! 

Marsz, marsz, Polonia...

Będą błyszczeć po Rosyi
Szańców naszych groty
I staniemy, gdzie Batory
Rozbijał namioty.

Marsz, marsz, Polonia...

A gdy nieprzyjaciół naszych
Dumę poskromimy,
Kochajmy się, żyjmy razem -
Nigdy nie zginiemy.

Marsz, marsz, Polonia...

Rozproszeni po wszem świecie,
Gnani w obce wojny,
Zgromadziliśmy się przecie
W jedno kółko zbrojne.

Marsz, marsz, Polonia...

Z wiosną zabrzmi trąbka nasza,
Pocwałują konie.
Sławą polskiego pałasza
Zagrzmią nasze błonie!

Marsz, marsz, Polonia...

Od Krakowa bitą drogą
Do Warszawy wrócim;
Co zastaniem, resztę wroga
Na łeb w Wisłę wrzucim.

Marsz, marsz, Polonia...

Marsz na Lublin i Warszawę,
Wypędzim Moskali.
Czas okaże męstwo nasze,
Dalej, bracia, dalej !

Marsz, marsz, Polonia...

Przejdziem Wisłę, przejdziem Wołyń,
Popasiem w Kijowie.
Zimą przy węgierskim winie
Staniemy w Krakowie.

Marsz, marsz, Polonia...

Na królewski dwór zhańbiony
Wzleci Orlę Białe.
Hukną działa, jękną dzwony
Polakom na chwałę!

Marsz, marsz, Polonia... 

Góralu, czy ci nie żal
Góralu, czy ci nie żal
Odchodzić od stron ojczystych,
świerkowych lasów i hal
I tych potoków srebrzystych?
Góralu, czy ci nie żal,
Góralu, wracaj do hal!

A góral na góry spoziera
I łzy rękawem ociera,
Bo góry porzucić trzeba,
Dla chleba, panie dla chleba.
Góralu, czy ci nie żal ...

Góralu, wróć się do hal,
W chatach zostali ojcowie;
Gdy pójdziesz od nich hen w dal
Cóż z nimi będzie, kto wie?
Góralu, czy ci nie żal ...

A góral jak dziecko płacze:
Może już ich nie zobaczę;
I starych porzucić trzeba,
Dla chleba, panie, dla chleba.
Góralu, czy ci nie żal ...

Góralu, żal mi cię, żal!
I poszedł z grabkami, z kos,
I poszedł z gór swoich w dal,
W guńce starganej szedł boso.
Góralu, czy ci nie żal ...

Lecz zanim liść opadł z drzew,
Powraca góral do chaty,
Na ustach wesoły śpiew,
Trzos w rękach niesie bogaty.
Góralu, czy ci nie żal... 

MIEJCIE NADZIEJĘ

Miejcie nadzieję! Nie tę lichą, marną
Co rdzeń spróchniały w wątły kwiat ubiera,
Lecz tę niezłomną, która tkwi jak ziarno
Przyszłych poświęceń w duszy bohatera.

Miejcie odwagę! Nie tę jednodniową,
Co w rozpaczliwym przedsięwzięciu pryska,
Lecz tę, co wiecznie z podniesioną głową
Nie da się zepchnąć z swego stanowiska.

Miejcie odwagę! Nie tę tchnącą szałem,
Która na oślep leci bez oręża,
Lecz tę, co sama niezdobytym wałem /
Przeciwne losy stałością zwycięża. / x2

Przestańmy własną pieścić się boleścią,
Przestańmy ciągłym lamentem się poić!
Kochać się w skargach jest rzeczą niewieścią, /
Mężom przystoi w milczeniu się zbroić. / x2

Lecz nie przestajmy czcić świętości swoje
I przechowywać ideałów czystość;
Do nas należy dać im moc i zbroję, /
By z kraju marzeń przeszły w rzeczywistość . / x2

Miejcie nadzieję! Nie tę lichą, marną
Co rdzeń spróchniały w wątły kwiat ubiera,
Lecz tę niezłomną, która tkwi jak ziarno /
Przyszłych poświęceń w duszy bohatera. / x2